ورود توریست ممنوع
اگرچه گردشگری روستایی یکی از بهترین روش ها برای جذب درآمد مالی به مناطق محروم و دورافتاده است، اما اگر طرح های گردشگری با دقت و تمرکز برمحدودیت های هرمنطقه ارائه نشود، سبب نارضایتی مردم و جامعه محلی خواهد شد؛ به گونه ای که پس از مدتی عطای گردشگری را به لقایش می بخشند، مانند بسیاری دیگر از کشورهای در حال توسعه، گسترش گردشگری روستایی در ایران، بدون محاسبه سود و زیان آن صورت می گیرد و به این نکته توجه نمی شود که عواید کوتاه مدت گردشگری، در بلندمدت چه هزینه هایی را بر طبیعت روستاها و فرهنگ بومی آنها تحمیل خواهد کرد؟
در ورودی روستای «الیمستان» در جاده هراز، روی تابلو نوشته اند: «ورود افراد کوهنورد و گردشگران و تورهای تفریحی به روستای الیمستان ممنوع است.» نه فقط در این روستا، بلکه در سایر روستاهای نواحی مختلف ایران می توان نظیر چنین تابلوهایی را پیدا کرد و به نظر می رسد که تعداد آنها رو به افزایش است، هرچند که جلوگیری از ورود افراد به روستاها،آن هم از سوی شورای روستا هیچ پشتوانه قانونی ندارد و بلکه خود یک اقدام غیرقانونی است اما چنین مواردی می رساند که نارضایتی روستاییان از گردشگران در حال افزایش است.
اهالی روستاهایی که در سالیان اخیر شاهد حضور تورهای گردشگری بوده اند، بتدریج به این باور رسیده اند که گردشگران با ازدحام، سر و صدا، آسیب رسانی به مزارع و باغ ها و پراکندن زباله مزاحمت فراوانی را تولید می کنند و پوشش و رفتار آنها در تقابل با فرهنگ جوامع بومی است.
در روزهای اخیر، خبرگزاری ایسنا خبر داد که «روستاهای استان خراسان رضوی به لحاظ جاذبه های طبیعی و تاریخی ظرفیت خوبی برای جذب گردشگر دارند، اما طی سال های اخیر تخریب و تعرض در روستاها از سوی برخی افراد سبب شد که برخی از اهالی خونگرم روستا ترجیح دهند، اصلاً بیگانه ای به روستای شان نیاید، چه برسد به اینکه بخواهند از مواهب وجود گردشگر در روستای شان بهره مند شوند.»
